هدايت است . قرآن از اول تا آخر يك چيز ميگويد و آن اين است كه زندگى دو راه بيشتر ندارد : يكى راه مستقيم كه نامش « صراط مستقيم » است و ديگرى صراط گمراهى يا « صراط الضلالة » . هر چه در قرآن آمده يا مربوط به صراط مستقيم است يا صراط ضلالت و گمراهى . به همين جهت ، در سوره حمد كه مهمترين سوره قرآن بهشمار ميآيد به ما دستور دادهاند كه بگوييم : اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ ؛ « 1 » خدايا مرا به صراط مستقيم هدايت كن . در سوره يس ، خداوند خطاب به پيامبر ( ص ) ميفرمايد : إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ « 2 » . امتيازى كه قرآن براى پيامبر قائل شده اين است كه راه پيامبر ، راه مستقيم است . اگر انسان بتواند در صراط مستقيم حركت كند در حقيقت در مسير انبياء و اولياء گام برداشته است . عمل به دستورهاى قرآن يعنى قرار گرفتن در صراط مستقيم و انجام محرمات يعنى خروج از اين راه . سيد قطب تفسيرى به نام فى ظلال القرآن ( در سايه قرآن ) نوشتهاند . وى در علت نامگذارى ميگويد : نام اين كتاب عنوانى نيست كه با تكلف ساخته شده باشد بلكه حقيقتى است كه در زندگى با آن زيستهام . . . . من گاه به گاه در خود اين ميل نهانى را مييافتم كه در سايه قرآن مدتى از عمر را بگذرانم و آنجا به آسايشى دست يابم كه در سايه چيزى جز

--> ( 1 ) . سوره حمد ، آيه 6 . ( 2 ) . سوره زخرف ، آيه 43 .